بسم الله الرحمن الرحیم 

فمن کان یرجو لقاء ربه فلیعمل عملا صالحا و لا یشرک بعبادة ربه احدا.    کهف 110
پس هر کس که خواهان دیدار پروردگارش می باشد پس عمل صالح انجام دهد و در عبادت پروردگارش احدی را شریک نکند .
در هر قدمی که بر می دارداز جلوه گری های نفس و تزئینات شیطان رو برگرداند ، دل به خدای خود بسپارد و افکار شیطانی را از ضمیر خود دور ریخته ، دل مضطرب خود را به یاد خدا آرام کند . این عمل احتیاج به مجاهده دارد . مجاهده با نفس و رسیدن به منزل اخلاص ، تا از مخلصین گردد . ودر تمام کارها هیچ چیز غیر خدا را مقصود خود نداند . چون انسان در هیچ حال از تهاجم افکار و خیالات وارد در قلب خالی نیست لذا برای سکون و آرامش دل باید با ذکر خدا و مجاهده بسیار قوی در مقابل هجوم خاطرات مقاومت نمود . و دل را از دستبرد آنان محفوظ نگاهداشت ودر هر لحظه از تمایلات شخصی دست برداشت ، و رضای خدا را بر رضای خود ترجیح داد . ( علامه طهرانی )
پس هر وقت ذهن و فکر ما مدتی مشغول به چیزی ( هر چه غیر خدایی ) می شود ، بدانیم که همان مدت دل ما محل سرقت و دزدی بوده و شیاطین همانوقت مشغول دزدی از دل ما بوده اند . فکر کنیم از صبح تا شب چه مدت دل که تنها جایگاهی است که اگر قرار باشد خداوند مهمان ما شود فقط در این محل جلوس می کند ، مثل یک محله بی در و پیکر و بی نگهبان دائم دزدها به آنجا رفت و آمد دارند ، است .
فکر اینکه چطور یکی را دوتا کنم ، فلانی را چطور دور بزنم ، فلان چیز خراب شده حالا چکار کنم ، آن یکی هم که تمام شده باز باید بخرم ، از کجا بیارم خرج کنم ، جواب آن یکی را چی بدهم ، فردا چکار کنم ،  و...
تمامی ندارد . گردابی است که اگر دستمان را به خدا ندهیم تا ما را در خود فرو نبرد دست بر نمیدارد.
می گویند کسی گفت خدایا فردا چیزی ندارم بخورم ندا آمد مگر ما نماز فردا را از تو خواستیم که تو روزی فردا را الان از ما می خواهی ؟ !!!